ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΥΜΗΣ - Ι.Μ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ ΣΥΜΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
Ο Ηγούμενος Χρύσανθος Μαρουλάκης ( 5 σελίδες )
Το πρωί της επομένης 11ης Φεβρουαρίου γύρω στις 08:00, υπό συνοδεία 6 Ιταλών στρατιωτών με επικεφαλής τον λοχία Τσερβίνι, οι τρεις συλληφθέντες οδηγούνται πεζή απ’ το ανηφορικό μονοπάτι προς την πόλη της Σύμης.
Σ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής, ο Τσερβίνι ειρωνεύεται τον Ηγούμενο και τον Ζουγανέλη και παροτρύνει τους στρατιώτες να τους χλευάζουν και να τους χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων, δίδοντας πρώτος το παράδειγμα.
Μετά το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, ο Ζουγανέλλης δέρεται ανηλεώς και το πρόσωπό του γεμίζει αίματα από τα χτυπήματα του Τσερβίνι.
Στην κορυφογραμμή του βουνού στην περιοχή του Κουρκουνιώτη, ο Ηγούμενος Χρύσανθος κοντοστέκεται συγκινημένος και κάνει τον σταυρό του, ρίχνοντας μια τελευταία αποχαιρετιστήρια ματιά στην Μονή της μετανοίας του, πριν αυτή χαθεί οριστικά απ’ τα μάτια του.
Η σεβάσμια μορφή του ούτε η ιερή τούτη στιγμή της καρδιακής προσευχής του, συγκινούν τον απάνθρωπο φασίστα.
Πριν τελειώσει τούτη την στερνή ικεσία στον λατρευτό του Αρχάγγελο, ο Τσερβίνι με μια απότομη κίνηση τον αρπάζει απ’ τα πυκνά του γένια και τον σπρώχνει βάναυσα μπροστά, ξεστομίζοντας παράλληλα βρωμερές και ανομολόγητες ύβρεις.
Ο Ζουγανέλης δαγκώνει τα χείλη του. Ο εξευτελισμός του Ηγουμένου, του κοστίζει περισσότερο από τον δικό του. Η ψυχή του πλημμυρισμένη από αγανάκτηση και μίσος, ραγίζει από ανέκφραστο πόνο και τα μάτια του βουρκώνουν.
Είναι αδύνατο να κρατηθεί περισσότερο. Η κατάλληλη ευκαιρία του δίνεται λίγα λεπτά μετά. Μόλις φτάνουν στην Παναγία την «Στρατερή» και καθίζουν για να ξεκουραστούν, σε μια στιγμή που ο Τσερβίνι προσπαθεί με τον αναπτήρα ενός στρατιώτη να ανάψει το τσιγάρο του, ο Ζουγανέλης επωφελείται της ευκαιρίας και μαζί με τον Ηγούμενο, ορμούν καταπάνω του με σκοπό να τον αφοπλίσουν.
Ακολουθεί μια ηρωική και απεγνωσμένη πάλη. Σε μια στιγμή ο Χρύσανθος κατορθώνει να αποσπάσει το αυτόματο του Τσερβίνι, μα αλίμονο δεν γνωρίζει πως να απασφαλίσει το όπλο, προκειμένου να βάλλει εναντίον των δεσμωτών τους.
Η άγνοιά του αυτή, δίνει πολύτιμο χρόνο στους Ιταλούς να καλυφθούν και να ρίξουν καταπάνω τους δύο χειροβομβίδες, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του Χρυσάνθου και του Ζουγανέλη, όπως και τον ελαφρύτερο, του Λάμπρου.
Αμέσως μετά ο Τσερβίνι, δίνει το σύνθημα και τα κορμιά των τριών ηρώων σωριάζονται καταγής χιλιοτρυπημένα από τα ιταλικά πυροβόλα.
Στην Ανατολική πλευρά της Παναγίας της «Στρατερής» δίπλα στο Ιερό, τρεις ξύλινοι σταυροί έδειχναν αργότερα για χρόνια, τους τάφους των εθνομαρτύρων.
Αρκετά χρόνια μετά, τα οστά των ηρώων μεταφέρθηκαν στην Μονή του Πανορμίτη, όπου το Μοναστήρι για να τιμήσει την ιερή τους μνήμη, έχει ανεγείρει επιβλητικό Ηρώο στην προκυμαία του, το οποίο «με δωρική λιτότητα» απεικονίζει σε ανάγλυφο ορείχαλκο μεγάλων διαστάσεων, την στιγμή της εκτελέσεως.
Το έργο τούτο, φιλοτεχνήθηκε από τον σπουδαίο Συμαίο γλύπτη, Κώστα Βαλσάμη.
Ακόμη, στο χώρο που στεγάζεται σήμερα το Λαογραφικό Μουσείο της Μονής, μια μικρή κρύπτη αφιερωμένη στους Τρεις εκτελεσθέντες, φιλοξενεί τον ασύρματο και άλλα αντικείμενα της εποχής του Β παγκοσμίου πολέμου, προκειμένου ο επισκέπτης-προσκυνητής να αποτίει ύστατο φόρο τιμής σε’ αυτούς που έπεσαν αγωνιζόμενοι για την επικράτηση των ευγενεστέρων ιδανικών της ανθρωπότητας, του Δικαίου και της Ελευθερίας.
Τέλος και στα Καλαβάρδα της Ρόδου, την γενέτειρα του μακαριστού Ηγουμένου Χρυσάνθου, έχει στηθεί μαρμάρινη προτομή του, για να υπομιμνήσκει πάντοτε την υπέρτατη θυσία του.
Κατόπιν τα δραματικά τούτα γεγονότα, επακολούθησαν γενικές έρευνες και συλλήψεις στη Μονή, μετά τις οποίες αποκαλύφθηκαν πράγματα αδιανόητα για τον κοινό νου:
Η δεξαμενή του «Καβαλλάρη» κάτω απ’ την μύτη κυριολεκτικά των Ιταλο-Γερμανών, έκρυβε ολόκληρη αποθήκη πυρομαχικών.
Ο τάφος του Ιερομονάχου Παισίου, αποτελούσε για πολύ καιρό το χρηματοκιβώτιο της Μονής, κρύβοντας μέσα ολόκληρη την περιουσία της σε λίρες και κοσμήματα.
Αυτά λεηλατήθηκαν αγρίως από τους Ιταλούς, που για μέρες άρπαζαν, κατέστρεφαν και λαφυραγωγούσαν.
Το απαράμιλλο κάλλος του Πανορμίτη αμαυρώθηκε και για κάποιο διάστημα έπαυσε να λειτουργείται.
Ευτυχώς δια της φοβεράς προστασίας του Ταξιάρχου, απεφεύχθησαν ανεπανόρθωτες καταστροφές εις τον Ιερόν Ναόν και τα κειμήλια.
Συγκεκριμένα, χρεωστικώς σημειώνεται, ότι η διάσωσις των σήμερα υπαρχόντων κειμηλίων, οφείλεται στην πρόνοια της ευλαβούς Νεωκόρου της Μονής, Σταματούλας Παπανικολάου εκ Κρεμαστής Ρόδου, η οποία εγκαίρως προέβλεψε τα γινόμενα και προ της συλλήψεως των τριών εκτελεσθέντων ηρώων, μερίμνησε για την μεταφορά και φύλαξή τους σε ασφαλή χώρο.
Την αδιάκοπη προστασία του Αρχαγγέλου προς την Μονή του, μαρτυρά επίσης και το εξής θαυμαστό γεγονός, το οποίο επιβεβαιώνουν και οι πιλότοι των εχθρικών αεροπλάνων:
Το διάστημα μετά τα παραπάνω γεγονότα, ως αντίτιμο της όλης αντιστασιακής της δράσεως, η Σύμη απετέλεσε το στόχο των Γερμανικών δυνάμεων που έδρευαν στην γειτονική Ρόδο.
Για αρκετές ημέρες τα ναζιστικά αεροσκάφη, εφορμούσαν στο πανέμορφο Νησί, εξαπολύοντας εκατοντάδες βόμβες στον παραδοσιακό οικισμό της Σύμης.
Οι βομβαρδισμοί και οι ανατινάξεις προκάλεσαν πολλά θύματα, και μεγάλες καταστροφές στα θαυμάσια νεοκλασικά αρχοντικά, αρκετά από τα οποία ερειπώθηκαν.
Οι οδηγίες που είχαν οι πιλότοι, προέβλεπαν μεταξύ των άλλων, και τον ανελέητο βομβαρδισμό της Μονής.
Αυτός όμως ποτέ δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί, γιατί πάντοτε κατά την διέλευση των βομβαρδιστικών, το συγκεκριμένο τμήμα του Νησιού που αυτή βρίσκεται χτισμένη, σκεπαζόταν από μια χαμηλή νέφωση, η οποία δεν επέτρεπε στους πιλότους τον ακριβή εντοπισμό του Μοναστηριακού συγκροτήματος.
Η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων και η εν συνεχεία επανένταξή τους στην Μητέρα Ελλάδα, έδωσε στην Μονή του Πανορμίτη την άνεση, να συνεχίζει ταπεινά και αθόρυβα και στους σημερινούς καιρούς, το πολυσχιδές πνευματικό, κοινωνικό και εθνικό της έργο, πιστή στις ιερές παρακαταθήκες της και την ένδοξη ιστορία της.
Ο Ηγούμενος Χρύσανθος Μαρουλάκης ( 5 σελίδες )